Love and Hurt is the TWIN..
ฉันเหมือนเกิดใหม่~
จะเล่าให้ฟัง
เกิดอะไรขึ้นกับเรา
ตั้งแต่ที่เราเหลือตัวคนเดียว
ตั้งแต่นั้นเวลาที่เคยมีเอาไว้ให้เธอ
ก้อกลายเป็นเวลา "ว่าง"
เวลา"ว่าง" นั่นเองที่ทำเรามองกลับไป
ว่าเราเคยทำอะไรในเวลานี้
ยิ่งคิดถึง.....ก็ยิ่งจมลง จมลงลึกลงไปเรื่อยๆ
วันๆจมอยู่กับความเหงาที่เล่าให้ใครฟังก็ไม่เข้าใจ
โลกกลายเป็นสีเทา
หมื่นคำปลอนโยน จากทุกคนไม่ได้ช่วยอะไรเลย...
แค่ฟังมา แล้วก้อเลยไป
ทุกคนถามว่าเราเป็นยังไงบ้าง?
เราตอบไปว่า ยังไม่ตาย แต่...กำลังจะตาย
ขอโทดทุกคนมากๆ แต่เราใกล้จะตายแล้วจิงๆ
ตอนนี้ยังมีแผลใหม่เพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ
เธอยังทำร้ายเราไม่พอ...
ไม่เป็นไร!
ถ้าเค้ากลับมาขอคืนดีหละ?
เป็นคำถามที่เราโดนถามมากที่สุดคำถามนึง
เราก้อกลับไปสิ ไม่ว่าเค้าจะทิ้งเรากี้ครั้ง ถ้าเค้าต้องการ เราก้อจะกลับไป
ซึ่งนิสัยแบบนี้ ทำเราขาดทุนทุกครั้งเลย!!
มีคนถามเราว่าเราทำอะไรบ้างหลังจากถูกทิ้ง?
1.โทไปง้อด้วยทุกอย่างที่มี
ผล...ได้กลับมาแค่คำขอโทดจากเทอซึ่งเราไม่ต้องการ
2.ลืมเธอ...(เรากลายเป็นคนไม่รู้จักกัน)
ผล...เราเองที่จะตายเพราะลืมไม่ลง ส่วนเทอเหมือนไม่เคยรู้จักเราจิงๆ
3.ไปรอที่เซน2ทุกอาทิดตั้ง10โมงถึงบ่าย2
ผล...เจอ!!...แต่เราวิ่งหนี(ไม่กล้าพอ)
4.ไปรอหน้าโรงเรียนทุกวัน (ทำเป็นไปหาคนอื่น)
ผล....ก้อรออยู่อย่างนั้นทุกวันนั้นแหละ (ไม่เจอ)
5.ไปทะเลคนเดียว (เค้าว่ามา ว่าช้ำรักต้องไปทะเล)
ผล...ฝนตก พายุเข้า (จิงๆนะ) เปียกโชก ดีนะที่เอาชุดไปเปลี่ยน
6.เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อวาน ฝนตกหนักมากกกก เราก้อเครียดมาก
คิดว่าจาทัมไงดีให้หัวเย็นๆ
เลยไปยืนตากฝนอยู่ครึ่งชั่วโมง หนาวสะท้านไปทั้งตัวเลย~ (ไม่หายเครียด)
ผล...ไม่ได้หายเครียดเล้ยย...แต่ได้ไข้หวัดใหญ่มาแทน แถมกลับบ้านหม่าม๊าสวดยับ!!!
ทุกอย่างเอามาเขียนตอนนี้ เหมือนขำๆนะ แต่ตอนทำจิงๆไม่ขำเลยนะ
ตากฝนไปก้อคิดไป คิดว่าเราทำผิดตรงไหนกันนะ เครียดมากๆ
จนวันนึง
เข้าขั้นโคม่าแล้ว...
แล้วก้อมีโอกาสได้คุยกับหม่าม๊า
ทำไงให้หายเครียดดีหม่าม๊า
ก้ออย่าไปคิดมากสิ
มันทำไม่ได้อ่าหม่าม๊า...~
แล้วเค้าก้อแนะนำอีก4-5อย่าง
เราก้อเถียงไปทุกอย่าง
จนหม่าม๊าเค้าทนไม่ไหว
เธอคิดดูนะ! ชีวิตเธอจะมาหยุดอยู่กับแค่
ผู้หญิงแย่ๆคนนึง ที่สัญญาแค่ไม่กี่ข้อก้อยังรักษาไม่ได้
ผู้หญิงของเธอหนะ ได้แค่นี้เองเหรอ?
เป้าหมายหนะตั้งให้มันสูงๆหน่อย!
ครั้งหน้าหาให้ดีกว่านี้แล้วกัน!!
เรานั่งอึ้งไปเลย!!!
ไม่คิดว่าหม่าม๊าจะพูดแบบนี้
ในที่สุดเราก้อได้คำตอบที่จะทำให้เราหลุดจากความทรมานนี้ซะที
"ตั้งเป้าหมายให้สูงเข้าไว้" นี่หละคำตอบที่หาอยู่หละ
แต่ในใจก้อแอบเถียงว่า "เค้าก็ไม่ได้เป็นผู้หญิงที่แย่ขนาดนั้นซะหน่อย"
แต่ก้อไม่กล้าพูด...
มาถึงตอนนี้
เราไม่ต้องการเค้าเป็นแฟนแล้วหละ
เราเลยโทไปหาเค้า
ขอโทษเค้า คิดว่าจะขอเป็นเพื่อนหนะ
ผลคือ...เสียงอันเย็นชา มันแทงใจฉันเหลือเกิน
และเทอโกหกฉันทุกอย่าง เพื่อให้ฉันไปไกลๆเทอที่สุด
คืนนั้นเราร้องไห้ให้กับการเสียเพื่อน หลังจากเสียคนรักไป
ไม่มีใครรับโทรสับเราเลย
จูน พี่ขวัน หลิง ไอตั๋ง (ปุ้มด้วย เหอะๆ)
แต่สุดท้ายพี่ขวันก้อรับ
(ถ้าไม่มีพี่ขวันเราตายแน่คืนนั้น)
พี่ขวันก้อพาเราออกห่างจากเรื่องนี้เรื่อยๆ (นอกเรื่องนั่นเอง)
เราเลยกลับมายิ้มได้อีกครั้งในวันรุ่งขึ้น ~
ตอนนี้~...ฉันกลับเป็นฉัน
ที่ยิ้มอย่างบ้าคลั่งได้ทุกวันแล้ว
กลับเป็นฉันคนเดิม
ลบเวลาว่างที่เคยมีให้เทอออกไป
จากนี้ไปชีวิตใครก็ต้องดูแลเอง ฉันจะตายมันก็เรื่องของฉันแล้ว...
ฉันได้อะไรจากการเลิกกัน?
1.น้ำหนักลดไป2โลแหนะ(เครียดจัด)
2.ไข้หวัดใหญ่
3.ได้เวลากลับคืนมาวันละ3-4ชั่วโมง
4.ได้วันเสาร์กลับคืนมา
5.ไว้หนวดมาจะเดือนและ(ไม่มีคนมาสั่งให้โกนหนวด)
6.ได้บทเรียนบทสำคัญของชีวิตเลยหละ
(เป็นบทเรียนที่ราคาแพงชะมัด)
ฉันสุญเสียอะไรไปในการเลิกกัน?
1.แน่นอน...ฉันเสียเธอไป
2.เราสูญเสียขนมหวานมากมายที่เทอจะทำให้กินต่อจากนี้
(น้ำหนักเราลดไป2โลแล้วนะ)
3.ฉันสูญเสียความเชื่อใจในตัวผู้หญิงไปแล้ว
จื อ เ ป ลี่ ย น ไ ป แ ล้ ว ~
ก ล า ย เ ป็ น จื อ ที่ ใ ช้ คำ พู ด ทิ่ ม แ ท ง ฉั น เ ห ลื อ เ กิ น
คำ พู ด ข อ ง เ ธ อ มั น เ ย็ น แ ล ะ ช า ก ว่ า ต อ น ที่ ฉั น ไ ป ยื น ต า ก ฝ น ซ ะ อี ก
ฉั น ทำ ไ ด้ แ ค่ เ พี ย ง คิ ด ว่ า
จื อ ค น นั้ น ไ ด้ ต า ย ไ ป จ า ก ฉั น แ ล้ ว
แ ล ะ ไ ม่ มี วั น ฟื้ น ขึ้ น ม า ก อ ด ฉั น อี ก แ ล้ ว
เ ขี ย น ม า ถึ ง ต ร ง นี้ . . . น้ำ ต า ข อ ง ฉั น ก็ ไ ห ล
ไ ห ล ใ ห้ กั บ จื อ ค น ที่ จ า ก ฉั น ไ ป อ ย่ า ง ไ ม่ มี วั น ก ลั บ ม า ~
สุดท้ายเราขอบคุนหน่อยแล้วกัน?
1.ขอบคุนน้องปุ้มก่อน รู้ว่าเปงห่วง
แต่ก้อเปงเด็กบ้าที่ปากไม่ตรงกะใจนี่เนอะ เหอๆ ขอบคุน!!
2.ขอบคุนตั๋ง ก่อนที่นายจะมา โรงเรียนเป็นเหมือนกับนรกเลย
นั่งคิดมากอยู่มุมห้อง ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังดี แต่ละวันไม่อยากไปโรงเรียนเลย
สีของท้องฟ้าที่โรงเรียนก้อเปลี่ยนไปเมื่อนายกลับมา..
กลับมาวันแรกเราก้อได้นั่งกินข้าวข้างๆจูนเลย 555+ (อ๊าาา...อย่าเข้าใจผิดนะ!)
3.ขอบคุนจูน คุยกับจูนแล้วรู้สึกเหมือนโดนว่าเลย555+
ขอบคุนเรื่องสร้อยที่ฝากเอาไปคืนด้วย
ความจริงมีอีกหลายอย่างเลยที่ต้องคืน
แต่เอาไว้ก่อนก้อได้
ไว้เราต้องไปดูหนังได้กันให้ได้ ย๊ากกกกก!!
อิอิ!(ล้อเล่นน่อ)
4.ขอบคุนหลิงมากๆ ที่วันๆมานั่งฟังแต่เรื่องน่าเบื่อของเรา
รวมทั้งมุขที่ไม่สร้างสรรค์ต่างๆด้วย
และต้องขอโทดด้วยที่สร้างความวุ่นวายให้
หลิงเป็นคนสุดท้ายที่เราเชื่อว่าจะรักษาสัญญานะ
อืม...เพราะงั้นเราก้อจะตอบแทนด้วยการรักษาสัญญาเหมือนกัน
5ปีของเรามันช่างยาวนานเหลือเกินหนา!
5.ขอบคุนพี่ขวันที่สุดในโลกเลย ถ้าไม่มีพี่
คงไม่มีวันนี้อะ ขอบคุนจิงๆ
พี่ขัวนพาเรานอกเรื่องเก่งจริงๆ
จนเราไม่ค่อยได้เล่าเรื่องจือให้ฟังเลย 555+
ถ้าอยากเลี้ยงต้อยเมื่อไหร่หละ บอกเรานะ
ยินดีเปงต้อยให้พี่สาวที่น่ารักเสมอ!~
6.และสุดท้าย...ที่เราต้องขอบคุนคือ จือ..
ที่ทำให้เราได้บทเรียนรักครั้งนี้
เรานับแล้วนะ
วันที่เค้าทำให้เรามีความสุขหนะ
มันมากกว่าวันที่เค้าทำให้เราเสียใจเยอะ
ยังไงเราก็ต้องขอบคุนเค้าอยู่ดีหละ
เราไม่คิดจะลืมจือแล้วหละ
แต่จะเก็บไว้เตือนตัวเองในวันข้างหน้าดีกว่า
ตั้งแต่เราเลิกกัน
เรายังไม่ได้ขอบคุนเลย
อาจจะเพราะเราเขินก็ได้
(ตอนนี้ก็กำลังหน้าแดง)
จากนี้ไปเราอาจจะไม่ได้เจอ หรือไม่ได้คุยกันอีกแล้ว
แต่ได้โปรดอย่าลืมวันดีๆที่สองเรากอดกัน...
จากนี้เราก้อต้องดูแลตัวเอง
จือก้อดูแลตัวเองดีๆหละ..
เราคงเป็นผู้ชายที่ไม่ใช่ และขอโทษที่เราทำให้มันจบแบบนี้
และ....
ขอบคุนมาก....สำหรับทุกอย่าง
ลาก่อน~
ความจริง....ละครเรื่องนี้ ฉันก็อยากเล่นใหม่อีกซักทีนะ~
P.s.
-ขอบคุนทุกคนที่เปงห่วงแต่เราไม่รู้ด้วย ขอบคุนมากๆ...
-ขอบคุนที่ให้เวลาสำหรับเรื่องไร้สาระเรื่องนี้...~
